خداوند سال‌هایی را که ملخ‌ها خورده‌اند کی به من باز خواهد گردانید؟

زندگی درست همان چیزهایی را ازت می‌گیرد، که با تمام وجود می‌خواهی. یک روایت دیگر هم این است که هر چه بیش‌تر عاشق زندگی باشی، خودش را از تو دریغ می‌کند. هرچه بیش‌تر عاشق شادی باشی، غم بهت می دهد. زندگی اصلا مصداق «از هرچی بدت می‌یاد، سرت می‌یاد» است.

خب من دوست داشتم آدم شادی باشم، اما هیچ‌وقت نیستم. حالم از غم‌گین بودم به هم می‌خورد اما غم‌گینم. از اضطراب، ترس، تنهایی بدم می‌آید و همه‌شان را دارم. این قانون جذب خرده‌گیر هم مدام منتظر است که آدم یک جمله‌ای خلاف میلش بگوید...مثلا همین جمله‌های مرا می‌گیرد و می‌گوید به جایش باید می‌گفتی من عاشق آرامش، شجاعت و در جمع بودنم... اما حالا به کتفم هم نیست که می‌خواهد چه فکری بکند. من اصلا خوشم نمی‌آید که قربانی باشم در زندگی خودم، اما می‌بینم که هی قربانی می‌شوم. هزار بار هم به خود م گفته‌ام که چه موهبت‌های فراوانی در زندگی‌ام هست که هست، اما این که می‌بینم اراده‌ی شخصی‌ام هی مقهور اراده‌های دیگر می‌شود، حالم را بد می‌کند. این‌که مجبورم به صبر و مجبورم اسمش را بگذارم بردباری و این‌که مجبورم شجاع باشم در حالی که گاهی اصلا نیستم، این‌که مجبورم به ماندن، در حالی که می‌خواهم بروم، این‌که مجبورم بخندم در حالی که دلم گریه‌ای است، این‌که مجبورم کارهایی را بکنم که دلم نمی‌خواهد و درباره‌ی چیزهایی حرف بزنم که دلم نمی‌خواهد، مرا از خودم متنفر می‌کند.

حالا این آدم‌های موفق چطوری از جبری که زندگی و اجتماع و خانواده و خود به آن‌ها تحمیل می‌کند عبور می‌کنند، چیزی است که من نمی‌فهمم. به خودم می‌گویم خدایا یعنی چه جوری این‌ها قرار است به رشد من کمک کنند و سعی می‌کنم باور کنم چند سال در مجموع عمر آدم خیلی زیاد نیست، اما راستی اگر این سال‌‌هایی که این‌طور گذشتند نبودند، من الان آدم مزخرفی بودم و حالا خیلی آدم فوق‌العاده‌ای‌ام؟

پ.ن: من دارم مادر می‌شوم. الان پانزدهمین هفته‌ی زندگی جنینی‌اش در من آغاز شده است. دوست داشتم این را با کلی هیجان و شادی بگویم، اما نمی‌‌توانم...

/ 9 نظر / 47 بازدید
مستوره

هي رفيق!خوب نوشتي كاش زندگي به اندازه اي كه ازش مي فهمي،دركش مي كني و بعد اين همه خوب مي نويسيش،كه انگار حرف دل خود خود آدمه،بهت بده/اشتباه كردم اولش يه كاش نوشتم/بهت مي ده رفيق،چيزاي خوب،خوب واقعي مثه اون فرشته كوچولو كه وارد "پانزدهمين هفته زندگي جنينش" شده و منتظر لگد زدن اش هستم هنوز

...

تبریک...... با یه دنیا شادی و هیجان تبریک.

نسرين

من هم مثل تو فکر می کنم اصلا هم فرقی نمی کرد اگر اینهمه عمرم را صرف غمهای پنهان شونده ام نمی کردم وای نعیمه چه روزهای فوق العده ای در انتظار توست بارداری شیرین و لبخند یک کودک تمام زندگیت را دستخوش شیرینی می کند.

نون کوچک

به پیلا پیلا فکر کن! و اینکه اون پر پرواز داره...پرهایی که توش می شه همه ی رنگ های رنگین کمون رو پیدا کرد... همه ی رنگ هایی که شاید تو زندگی کم داری... یا کم داریم... یا ازت یا ازمون دریغ شده... وقتی دیشب ترنج بهم گفت تو بزرگترین پروانه ی زندگی من هستی با همه ی دردام احساس کردم شادم. منتظر باش تا پیلا پیلا شادی رو بهت هدیه بده... گور بابای این زندگی!

مصطفا

وای خاله ش چه شعری گفتی براااااااااش گریه م گرفففففت

مسکیو

نه. اینجا زندگی واقعیه. دکمه ی دیلیت و اندو یی وجود نداره.

نرگس

سلام مامان خانم! خیلی تبریک می گویم!