همه چيز خراب است...




همه چيز توی يک لحظه اتفاق می افتد . ديروز سالگرد ازدواج ما بود ... اين را قبلا هم گفته بودم . ديروز من يک تجربه ی خيلی عجيب داشتم . غير قابل توصيف و مثل هميشه باز هم يک ضربه ی بزرگ خوردم . در حالی که با همه ی وجودم در حال فداکاری بودم متوجه يک دروغ بزرگ شدم از سمت همان کسی که داشتم به خاطرش ريسک بزرگی مي کردم . خطر ... يک خطر واقعی ... او دروغش را نپذيرفت . من هم اصراری نکردم . تا ساعت ها بعد همچنان کنار او بودم که آن دروغها را می گفت. وقتی رسيدم خانه تمام انرژی ام ته کشيده يود . او عذر خواهی نکرد ....تشکر نکرد...و من خسته و تنها کليد را انداختم و وارد خانه مان شدم . تنها کاری که می توانستم بکنم اين بود که برای خودم گريه کنم . گريه کردم .
ديروز ظهر در همان لحظه ها بود که بر باد رفته تلفن زد تا سالگرد ازدواجمان را تبريک بگويد .
شب قبل محمد کيک خريد و شمع و آمد خانه ی مادرم اينها تا کيک سالگرد ازدواجمان را با هم بخوريم . اما آنها نفهميدند قضيه از چه قرار است . کيک را با بی اشتهايی خوردند و شمع ها لبه ی شومينه جا ماند . من و محمد در سکوت برگشتيم خانه مان و همه چيز خراب شد . من دلم گرفت اما کسی تماس نگرفت تا اشتباهش را جبران کند . يعن اصلا يادشان نيامد . احتمالا.
من مثل يک کودک واقعی حس می کردم که دلم می خواهد امسال بروم و به همين مناسبت چند تا عکس بگيرم ... لباس عروسی ام را دادم خشک شويی... اما پزيشب و ديروز آن طوری گذشت . ديشب يک دوست قديمی که از او پر از دلگيری ام هديه ای به خانه مان فرستاد . می دانيد چرا؟ چون کمتر از يک ماه پيش که سالگرد ازدواج انها بود من و محمد همين کار را برايشان کرده بوديم ... ديشب با غزال حرف می زدم . به او گفتم که سالگرد ازدواجم است و يادم افتاد که سال پيش در چنين روزی باز تلخ و افسرده بودم . درست مثل امسال.
صبح همه انرژی ام را جمع کردم و زنگ زدم به آتليه . گفت ساعت ۶ می توانيم برويم آنجا . اما ما نخواهيم رفت . چون من نمی توانم اين کار را بکنم . چون تمام حس هايم تخريب شده . چون نمی توانم فراموش کنم که آدم هايی که می توانستند با يک تلفن نوازشم کنند اين کار را نکردند... چون هيچ کدام کاری را که من هميشه برايشان می کنم نمی کنند . چون کودک درون مرا نمی بينند که هميشه بغض کرده و تنهاست . چون نمی توانم فراموش کنم . چون نمی توانم کار مه کامه را از ياد ببرم . چون نمی توانم فراموش کنم که دوست های نزديکمان ما را فراموش کرده اند... چون من نمی توانم به اين راحتی ها خودم را باز سازی کنم .
ما عکس نمی گيريم چون من هيچ احساس خوبی نسبت به خودم ندارم . دلم خيلی گرفته و امسالم هم خراب شده . مثل اينکه خراب کردم .. نمی توانم . تنهايی نمی توانم . نمی توانم هی برای خودم جشن بگيرم و احساس خوشبختی کنم ... من يادم می ماند که بر باد رفته و راحله و غزال و نسترن و چند تا دوست وبلاگی و «...» اين روز را تبريک گفتند... اما حالم بد است . بچه شده ام و همه چيز خراب است . خنده دار ا ست؟ مهم نيست ... اما کيست که احتياج به نوازش نداشته باشد؟

/ 6 نظر / 7 بازدید
اعظم

سلام نعیمه... اصلآ فکرش رو نمی کردم که یه بار دیگه نوشته های قشنگت رو بخونم....می دونم منو به خاطر نمی آری چون تمام آشنایی ما تو چند روز بود...اردوی رامسر ... امید وارم به خاطر آورده باشید.. می دونی تا بوده همین بوده.آدم هایی که انتظار داری به یادت داشته باشن فراموشت می کنن... اما خودت رو اذیت نکن...این نیز بگذرد... اگه دلتون خواست به صفحه من یه سر بزنید...

اعظم

اونقدر حرف زدم که یادم رفت سالگرد ازدواجتون رو تبریک بگم.

آب و آفتاب

... در اين زمان رويايی ديدم که هم مرا ترسانيد و هم جرات داد.در مکانی ناشناس شب بود و من به کندی و سختی راهم را در مقابل بادی شديد می گشودم.مه غليظی همه جا را فرا گرفته بود.دستم را به دور چراغ کوچکی گرفته بودم که هر لحظه در معرض خاموشی بود.همه چيز بسته به آن بود که اين چراغ کوچک را روشن نگه دارم.ناگهان احساس کردم چيزی در پشت سرم حرکت می کند.عقب را نگريستم و پيکر سياه غول آسایی را ديدم که مرا دنبال می کند.ليکن در آن موقع عليرغم وحشتم می دانستم که تمام شب و با وجود باد بايد بدون توجه به همه خطرات چراغ کوچکم را روشن نگه دارم.وقتی بيدار شدم...فهميدم که اين چراغ کوچک خودآگاهی من بوده است.تنها چراغی که دارم...دانستم که ادراکم بزرگترين و تنها گنجينه ايست که در تصاحب دارم و هر چند در مقايسه با نيروهای تاريکی بسيار کوچک و شکننده است به هر حال نوريست...تنها نور من است.اين رويا فروغی تابناک فراروی من افکند...ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ از خاطرات يونگ...

آب و آفتاب

سالگرد ازدواجتون مبارک :)

نسترن

هيچ وقت به کودک بغض کرده و تنهای درونت گفتی که ديگه نبايد به آدما اميدوار بود....؟

lida

دوست عزيزم هميشه نمی تونی انتظار داشته باشی که ديگران هم مثل تو فکر کنند تو بزرگی که هميشه به فکر ديگران هستی تو از خود گذشتی ولی اين انتظار رو نداشته باش که همه مثل تو باشند تو خوب باش انتظار خوبی از کسی رو نداشته باش ........... دلا خو کن به تنهايی ......که از تن ها بلا خيزد