← صفحه بعد صفحه قبل →

هیچ درکی از فردا نداشتم. همه چیز در یک حالت گنگ اتفاق می‌افتاد. ما داشتیم تندتند دور می‌شدیم. اصلا از همان شب کذایی ما هی دورتر شدیم. می‌دانستم اگر یک لحظه بایستم و پایم شل شود ممکن است بازی را خراب کنم. می‌دانستم فقط باید تندتند حرکت کنم و بروم جلو. ممکن بود پروازمان را از دست بدهیم.

شب آخر رفتم از مامان شادی سیم‌کارت بگیرم. تمام راه را گریه کرده بودم. تا مامانش در را باز کرد، زدم زیر گریه. او هم گریه کرد. گفتم سخت است...گفت خودت انتخاب کردی دیگر... صبحش تا چشم باز کردم شروع کردم به اشک ریختن. مامانم که از در آمد تو، گریه می‌کرد.

زیاد وقت نداشتیم. تندتند بارها را می‌گذاشتم توی صندوق عقب تا وقت نکنم برای عزاداری. همه داشتند گریه می‌کردند. توی دل‌شان.

بعد پرواز کردیم و بارها آن‌قدر سنگین بود و بچه توی بغلم وول می‌خورد و آن‌قدر استرس ممنوع‌الخروجی و مامورهای لباس سبز را داشتم که نشد گریه کنم. قلبم مثل گنجشک می‌زد اما باید هانا را رد می‌کردم از همه‌ی درهایی که بسته به نظرم می‌رسیدند.

رسیدیم به شهر برج‌های بلند. نمی‌دانم آفتاب تند بود یا چشم‌های من دودو می‌زد. خوب نمی‌دیدم دور و برم را. تندتند از بین برج‌های بلند رد می‌شدیم. من و رضا با هم حرف نمی‌زدیم. هانا توی بغلم خواب بود. حالا که فکر می‌کنم می‌بینم از آن روز به بعد زیاد با هم حرف نزده‌ایم. توی سکوتی نانوشته، فقط داریم تندتند حرکت می‌کنیم.

بعد دیگر همه چیز افتاد توی دور دویدن و از راهروها رد شدن. راهروها ته نداشتند. روی پله‌های برقی می‌دویدیم. چمدان‌ها روی دو‌ش‌مان، توی آسانسورها بالا و پایین می‌‌شدیم. از فرط تندی، اشیا و آدم‌ها دیده نمی‌شدند. شب توی رخت‌‌خوابی که هانا بین‌مان بود به این فکر می‌کردیم که یک‌وقت دست و پایش زیرمان نماند. تا صبح خواب‌های عجیب می‌دیدیم و برای هم تعریف نمی‌کردیم. 

×××

برنامه‌‌ها هیچ‌وقت آن‌طوری که فکر می‌کنی پیش نمی‌روند. نمی‌دانم باید چه کسی را به خاطر به هم ریختن همه چیز متهم کنم؛ یا دست‌کم گله کنم که اگر راهی بود برای من ناگشوده ماند.

روزهای زندگی بین برج‌های بلندمان تمام شد. تصمیم گرفتن سخت بود. وجود هانا تصمیم‌گیری را سخت‌تر می‌کرد. مجبور شدیم تندتند چمدان‌ها را بار ماشین کنیم و راه بیفتیم به طرف یک جایی که چند وقتی جایمان بدهد. دیر رسیدیم فرودگاه. هانا و چمدان‌ها را می کشیدم. به نفس نفس افتاده بودیم. سرم گیج می‌رفت. کارت پرواز گم شد. مسیر خروجی را اشتباه می‌رفتیم. توی هواپیما چند بار جایمان را عوض کردیم. هیچ تصوری از 7‌ساعت پرواز روی اقیانوس نداشتم. داشتیم می‌رفتیم یک جایی که هیچ‌وقت حتا عکس‌هایش را در گوگل نگاه نکرده‌ بودم. حتا تا قبل از حرکت هم دلم نمی‌‌خواست آن‌جا را ببینم. می‌خواستم مثل کورها باشم- اصلا زندگی‌ام شده زندگی کورها... چرا باید ببینم آن‌جا کجاست؟ 

7‌ساعت هانا را روی بازوهایم نگه‌داشتم. به مرد و کودکی نگاه می‌کردم که دنبال من آواره‌ی آسمان و زمین شده بودند. نشستن روی صندلی برایم مثل یک بازی ترسناک در شهربازی بود. دست و پایم را تکان نمی‌دادم. وقتی رسیدیم کمی تکان خوردم. باز داشتیم توی سالن‌های تمام نشدنی می‌دویدیم.

این‌جا از پشت پنجره‌ی فرودگاه قشنگ بود. سبزی‌اش توی چشم می‌زد. شهرش را دوست ندارم. جایی را که آدم‌ها آشغال می‌ریزند دوست ندارم. این‌جا یک جای موقتی است. من هنوز دارم با چمدانم، هانا به بغل دنبال رضا می‌دوم و چمدان‌هایم خیلی سنگین است. چمدان‌ها تمام زندگی‌ام هستند و تمام زندگی‌ام چیز سنگینی از آب درآمده....

فردا می‌روم به خانه‌ی جدید موقتی. توی‌‌ آسانسورها می‌دوم. هانا عرق می‌کند. با التماس نگاهم می‌کند. رضا جلو می‌رود. ممکن است باران بیاید و من مثل این چند روز اصلا نفهمم. حواسم به این‌جا نیست. حواسم به جاهای موقتی نیست. توی دلم به هانا می‌گویم: «مرا ببخش. اما واقعا نمی‌توانستم اجازه بدهم جایی زندگی کنی که به مادرت چشم‌بند زدند و ریدند توی زندگی‌اش.»

تولد رضا مبارک! امسال هیچ چیز برایش نخریدم. حتا نتوانستیم شمعی روشن کنیم... 

شنبه ٢ مهر ۱۳٩٠ساعت ٦:۳٥ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
← صفحه بعد صفحه قبل →

... واقعا این جوری بود که من دچار یک جور توهم شده بودم. هیچ چیز نتوانست در یک سال و نیم گذشته توهم مرا کم کند. تصویر آدم‌ها برایم عوض شده بود، دیگر ماشین‌های پژوی 405 سیاه، دخترهای چادری لبخند به لب، آدم‌هایی که نشسته بودند توی ماشین‌شان و با موبایل حرف می‌زدند، کسانی که از سر کوچه رد می‌شدند، صدای زنگ در، تلفن، بوق ماشین و...، برایم ماشین و دختر و آدم و موبایل و بوق نبودند. همیشه انتظار داشتم تلفنم که زنگ می‌خورد رویش نوشته باشد no number یا call. همیشه منتظر یک private caller بودم.

روزی که رفته بودم از داروخانه‌ی سرکوچه بی‌بی چک بخرم، یک نفر با قیافه‌ی تیپیکال نشسته بود توی ماشینی نزدیک خانه‌مان، کیف پولم توی دستم عرق کرده بود. تا تهش رفتم، تا آن‌جا که مجبورم بی‌بی چکم را تحویل بدهم، که شلوارم را بکشم پایین، که خم شوم، لخت، تا چیزی جا نمانده باشد. در تمام ماه‌های مانده تا به دنیا آمدن هانا، خودم را می‌دیدم که روی آن موکت‌های لبریز از کثافت نشسته‌ام و شکم برآمده‌ام را چسبانده‌ام به میله‌هایی که به شوفاژ سلول می‌رسند. فکر می‌کردم کجا باید بچه‌ام را به دنیا بیاورم، کجا باید بزرگش کنم...

به دنیا هم که آمد، فکر می‌کردم نقشه است. می‌خواهند بگذارند وقتی زاییدمش، مرا ببرند. خودم را می دیدم که بچه‌ام را دنبال خودم می‌کشم و می‌خواهم توی زندان بزرگش کنم. با خودم فکر می‌کردم او را می‌دهند دست کی؟ پدرش؟ مادربزرگش؟ خاله‌اش؟

هربار که تلویزیون روشن بود،حس می‌کردم دارم دیده می‌شوم در حال دیدن یک میزگرد سیاسی. با هر کسی حرف می زدم فکر می‌کردم الان است که از پشت بام و بالای سر و زیر میز، کسانی بیرون بپرند. بدون اغراق هر شب خواب بازداشت شدن و بازجویی پس دادن دیدم. خبرها را که می خواندم قلبم تندتر می‌زد. فکر می‌کردم کسی مرا در حال خواندن آن خبرها می‌پاید.

زیاد از این چیزها با دیگران حرف نمی‌زدم. مثل آدم‌هایی شده بودم که توی ذهن‌شان یک زندگی دیگر دارند. ذهن من همیشه داشت توی یک برگه‌ی سفید که بالایش نوشته شده بود «النجاة فی الصدق» توضیح می‌نوشت. سناریوهای مختلفی را می‌نوشتم. برای همه چیز جوابی آماده می‌کردم؛ این‌که چرا الان در این خیابان هستم، چرا شیر و ماست و پنیر خریده‌ام، دارم کجا می روم، از کجا می‌آیم، به چی فکر می‌کنم.

یک سال و نیم تمام دچار این توهم شده بودم که کسی، ذهنم را هم می‌خواند و برای همین از فکر کردن هم می‌ترسیدم.

برای اتفاق‌های روزمره و پیش پا افتاده هم داستانی سر هم می‌کردم و دلیل می‌آوردم. ذهنم مریض شده بود و همه چیز را توضیح می‌داد. سعی می‌‌کردم از اتوبان یادگار امام که رد می‌شوم، تنها به جلویم نگاه کنم. دلم می‌خواست از دیدن تمام آن چهر‌ه‌های عادی و غیر تیپیکال خلاص شوم. به کسی اعتماد نداشتم. یاد حرف بازجویم می‌افتادم که می گفت:«ما شاید بیرون این‌جا همسایه‌ی هم باشیم.» قیافه‌ی تمام آدم‌ها به نظرم مشکوک بود. به خیلی از آدم‌ها بدبین شدم. دیگر به خیلی‌ها زنگ نزدم.

×××

دلم تنها چیزی که می‌خواست این بود که دور شوم. می‌خواستم خاکی را که امید و پیشرفت را از من گرفت فراموش کنم. می‌خواستم از چهارراه‌هایی که به هیچ خانه‌ای نمی‌رسیدند دور شوم. می‌خواستم کابوس‌های واقعی‌تری داشته باشم.

حالا هم کابوس می‌بینم؛ کابوس تنهایی و دوری.

یکشنبه ٦ شهریور ۱۳٩٠ساعت ٤:۱٥ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: ایران و زندان