← صفحه بعد صفحه قبل →

28 آذر 28 ساله شدم.

غر نمي زنم ...به جايش شعر مي گويم:

 

از اين همه چه مي داني؟

وقتي به محض دانستن كلمه اي

حوصله ات سر مي رود

و داد مي كشي بر سر قصه هايم

كه كوتاهشان كنم,نگفته...

 

    نمي گويم افسرده ام. كه فشارهاي مالي و اضطراب آینده دارد خردم مي كند... كه از اين همه بي پشتوانگي و بي چيزي ديوانه شده ام.

    نمي گويم چه چيزها مثل خوره ذهنم را مي خورند...كه هميشه روي توانايي هايم     حساب مي كردم و ديدم به هيچ دردي  نمي خورند.تحصيل كه آرمانم بود و آن  استعدادها كه گمان مي كردم دارم. حالا تنها كاري كه از دستم بر مي آيد اين است كه در گير حرف هاي خاله زنكي و ضربه هايي كه دوست و دشمن مي زنند , فقط به فكر گذران زندگي ام باشم و سعي كنم نگويم اين حق من نبود.                  

 

هر روز بار مي بندم در دلم

    بقچه مي پيچم لباس هايم را

و يكي يكي روزنامه ها را پاره مي كنم

تا بشقاب ها نشكنند

هميشه جعبه ها را كه باز مي كني

چيزي شكسته

در قوري

فنجان يادگاري

و گلبرگ گل هايي كه خشك كرده بودي ,

خرد و خراب

هزار ظرف شكسته

در انباري ذهنم

و هر روز

كاميوني كه مي ايستد

تا بار هايم را ببرد.

 

 

حالا 28 ساله شده ام در ابتداي راهي كه انگار براي طي كردنش زيادي پيرم:

 

ديگر بگذار پياده شوم

                                                از اين قطار  

                                                     كه نه هرگز به مقصد مي رسد

نه دستي پنجره اش را به سنگي نشانه مي گيرد

خسته شدم از اين همه بيابان بي دار و درخت

بي واحه اي در راه

و چاي كهنه اي در ايستگاهي متروك

 

مردم

از پنجره هاي بي مزرعه

و تكان هاي بي سرانجام

بي سوتي از سر رسيدن

و سوزن باني منتظر...

ديگر بگذار پياده شوم از اين قطار

كه در هر پيچ

كسي خود را به زيرش مي اندازد

و هر بار

سري كه  مي تركد

سكندري مي خورم...

 

بگذار ديگر پياده شوم.حالا زمستان شروع شده و من فكر مي كنم چقدر طول خواهد كشيد تا من همه چيز را فراموش كنم...كي اين قصه ها تمام مي شوند...كي زخم عميق تجربه هايم خوب خواهد شد...كي مي توانم از اين جا بروم...كي آن پوسته , همان كه خانم فقيه وعده ي شكستن اش را به من مي داد, خواهد شكست...كي مي توانم ان طور كه دلم مي خواهد زندگي كنم...و فراموش كنم چطور تمام آن چيز ها كه روزي براي من حكم گناه كبيره را داشتند و روزي صد بار به خاطرشان سرزنش مي شدم , حالا براي ديگران طبيعي است و روشنفكري چطور به تمام آن لايه هايي نفوذ كرده كه من به كمي تنفس هواي تازه در آنها قانع بودم...                               

  اين رسم روزگار است واقعا كه يك نفر بهاي همه چيز را بپردازد و بقيه منافعش را ببرند؟                                                                                                    

    خيلي دلم مي خواهد يك جوري از شر اين فكر كه زندگي ام تباه شده و در 28 سالگي هيچ چيز در دست ندارم خلاص شوم...بچه ها! اين سرنوشت ادمي بود كه فكر مي كرد آرمان ها زندگي واقعي را عوض مي كنند. فكر مي كردم عاشق محيط هاي آكادميك هستم, تا آخر عمرم درس مي خوانم, درس مي دهم, عاشق ي مانم و اين كه از همه چيز بگذرم. نتيجه اش رسيدن به تعالي روحي است... فكر مي كردمسعدي راست مي گويد و "هنرمند هرجا رود قدر بيند و بر صدر نشيند". حالا تمام آن ظرفيت ها تبديل شده اند به خواب كشدار افسردگي و "كسي كه در من , هر روز . يك ريز , پي در پي گريه مي كند" و ناتواني.                                                             

 

نه جوجه هايم را شمردم

نه موهاي سپيدم را,

تك تك

ميان سياهي ها خوابيده...

 

يادم نبود آخر پاييز است

و من تازه به دنيا آمده ام.

 

 

 

 

 

 

شنبه ۳ دی ۱۳۸٤ساعت ۱٠:٥٤ ‎ق.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: