← صفحه بعد صفحه قبل →

مادربزرگ مرد.

روز ۱۶ آذر هنگامی که اذان مغرب توی گوش شهر کوچکش می پيچيد...من توی شلوغی تهران اين سطر ها را برايش نوشتم:

 

در روزهايی که باد

       سخت و تند می وزيد

                 ماندن را تاب نياوردی

پوستت

بی تحمل ادامه

          سرما را پذيرفت

و پلکهايت

بر روی تمام منظره های ناديده

                             فرو افتاد

تمام لحظه ها را

تمام خاطره ها را

به فصل آخر رساندی...

 

هرگز آيا عاشق شدی يا نه؛

قصه های قديمی ات

الهام شعر های عاشقانه من شد

و آواز غريبانه ات

که در کلاف های نخ می پيچيد

          در ذهن خاطره ام ماند...

 

خاک را در آغوش گرفتی

و مرگ را نفس کشيدی

       به سان جرعه آخر

و از تمام بودنت

پوستت به يادم ماند

که مثل روح من

                 نازک شده بود....

جمعه ٢۱ آذر ۱۳۸٢ساعت ٥:٥٥ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: