← صفحه بعد صفحه قبل →

 

اگر به دغدغه ها مجال بدهم  می شوم همان گاو مشهور مولانا که یادش می رود فردا سبز است...

 

یک جزیره سبز هست اندر جهان          

اندر او گاوی ست تنها ، خوش دهان

جمله صحرا را چرد او تا به شب            

 تا شود زفت و عظیم و منتجب

شب ز اندیشه که فردا چه خورم               

گردد او چون تار مو لاغر ز غم

چون برآیدصبح، گردد سبز، دشت            

 تا میان رشته قصیل سبز و کشت

اندر افتد گاو با جوع البقر                      

 تا به شب آن را چرد او سر به سر

باز زفت و فربه و لمتر شود                     

 آن تنش از پیه و قوت پر شود

باز شب اندر تب افتد از خزع                  

 تا شود لاغر ز خوف منتجع

که چه خواهم خورد فردا وقت خور؟           

سال ها این است کار آن بقر

هیچ نندیشد که چندین سال من                   

می خورم زین سبزه زار و این چمن

هیچ روزی کم نیامد روزی ام               

 چیست این ترس و غم و دل سوزی ام ؟

باز چون شب می شود، آن گاو زفت          

می شود لاغر که آوه،رزق رفت!

نفس ، آن گاو است و آن دشت این جهان      

کاو همی لاغر شود از خوف نان...

 

 

اما یقین دارم فردا سبز است.

چهارشنبه ۱٧ مهر ۱۳۸٧ساعت ۸:۳٧ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: