← صفحه بعد صفحه قبل →
همه ي ما تنها در جستجوي يك چيز در زندگي هستيم :كه از آ ن لبريز شويم –كه بوسه ي يك نور را در قلب يخ زده مان دريافت كنيم ، ملايمت عشقي فنا ناپذير را تجربه كنيم . زنده بودن يعني ديده شدن ، يعني ورود به نور نگاهي پر محبت . هيچ كس از اين قا نون مستثني تيست . حتي خدا ، خدايي كه در حقيقت از هر قانوني مستثني است .

دوستي از كلام سر چشمه مي گيرد … تنها عناصر وجود ما كساني هستند كه دوستشان داريم و ديگر هيچ . زندگي مان هر چقدر هم كه در سنگري مخفي باشد ، بر بلندي هاي سو خته از باد پنهان باشد، باز هم در چهره هايي كه دوستشان داريم به مه نزديك است . در فكري كه متوجه آنهاست ، در نفس كشيدن ما برا ي آنها ، در نفس كشيدن آنها براي ما ….


درخت جلوي خانه است . شما درون خانه ايد . جلوي پنجره ، پشت به درخت . روي بر نمي گردانيد كه ببينيد هنوز سر جايش هست يا نه – در مورد كساني كه دوستشان داريد هيچ وقت مطمئن نيستيد : يك لحظه از آنها غفلت مي كنيد . لحظه ي بعد ناپديد شده اند يا تيره گشته اند . حتي درختها هم فرار مي كنند . آنها هم خصلت بي وفايي دارند .اما شما به اين درخت اطمينان داريد . به حضور روشنايي بخشش اعتماد داريد و چند وقتي است كه جز ء دوستان شماست . شما دوستانتان را از آنجا تشخيص مي دهيد كه نمي گذارند تنها بمانيد . كساني كه بي وقفه به شما روشنايي مي بخشند .

در كساني كه دوستشان داريم ، چه چيز را دوست داريم ؟ فكر مي كنيم خودشان را دوست داريم . ولي اين “ خودشان ” چيست؟ كجا يك شخص ،‌محيط اش ، محدوديت هايش تمام مي شوند ؟ كجا آن چه درون او و بيش از اوست شروع مي شود ، درد صدايش ، معصوميت چشمانش؟

ما هميشه از عشق رنج مي بريم ،‌حتي زماني كه فكر مي كنيم از هيچ چيز رنج نمي بريم . زندگي بي عشق زندگي اي است متروكه ،‌خيلي متروكه تر از يك جنازه .

كريستين بوبن
سه‌شنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳۸٢ساعت ۳:۳۳ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: