← صفحه بعد صفحه قبل →

خواب بودم٬ بیدار شدم

آشتی کردم با خودم

 

به کسی برنخوره٬ برنخوره

من یکی پنجره مو می بندم

این همه پنجره ی باز بسه

من به قاب آینه می خندم

 

به کسی برنخوره٬ برنخوره

من یکی پیش خودم می مونم

در شب بی کسی و بی حرفی

برای دل خودم می خونم

 

به کسی چه؟ این صدا٬ این حنجره مال منه

کی مثه من لحظه هاشو زیر آواز می زنه؟

کی به جز من می تونه خاطره هاشو بشمره؟

جز خود من کی به فکر بودن و سر رفتنه؟

 

به کسی برنخوره٬ برنخوره

اگه تنهایی خوبی دارم

اگه از خلوت خود سرمستم

اگه چون پروانه بی آزارم

 

به کسی برنخوره٬ برنخوره

اگه دستم پر عطر یاسه

اگه در پیله ی خود خوشبختم

کسی جز من منو نمی شناسه

 

به کسی برنخوره٬ برنخوره

اگه من اهل خراب آبادم

شجره نامه ی من مال منه

به کسی چه...من یکی آزادم!

 

جمعه ۱٢ امرداد ۱۳۸٦ساعت ۸:۱۳ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: