← صفحه بعد صفحه قبل →

گل بخندید که از راست نرنجیم٬ ولی ... هیچ عاشق سخن سخت به معشوقنگفت

و عشق ام قفسی ست از پرنده خالی٬ افسرده و ملول٬ در مسیر توفان تلاشم٬که بر درخت خشک بهت من آویخته مانده است و با تکان سرسامی خاطره خیزش٬سرداب مرموز قلب ام را از زوزه های مبهم دردی کشنده می آکند.

 تنها

هنگامی که خاطره ات را می بوسم در می یابم که دیری ست مرده ام

چرا که لبان خود را از پیشانی خاطره ی تو سردتر می یابم.-

از پیشانی خاطره ی تو

                                                      ای یار!

                                                      ای شاخه ی جدا مانده ی من!

شنبه ۸ اردیبهشت ۱۳۸٦ساعت ٢:٥٦ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: