← صفحه بعد صفحه قبل →

چه‌م است؟ هی رفرش کردن صفحه‌ها، بعد اسکرول کردن. سرسری خواندن بعضی نوشته‌ها. گوگل کردن همه چیز. خواندن لینک‌های بیهوده. 

استرس داشتن. ساعت‌ها که می‌گذرند بدتر می‌شوم. اگر کار نکنم، بی‌پولم. هیچ‌ ساعتی از روز بی‌کار نیستم.‌آزاد نیستم. 

نمی‌توانم تمرکز کنم. اگر مریض شوم، بی‌حوصله شوم، خسته شوم، نمی‌توانم به خودم مرخصی بدهم. ذهنم آف نمی‌شود. همین‌جور دارد صفحه‌‌ها را رفرش می‌کند. دارد گوگل می‌کند. دارد لایک می‌دهد. دارد می‌شمرد چند کلمه ننوشته؛ چند کلمه باید بنویسد.

چه‌م است؟

چند کلمه، چند هزار کلمه، چند میلیون کلمه من باید بنویسم در زندگی‌ام؟ 

سه‌شنبه ٢٧ دی ۱۳٩٠ساعت ۱٢:۳٠ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
← صفحه بعد صفحه قبل →

نه. نمی‌شود یک ملت را کشت، در خانه محبوسش کرد، راه نفسش را گرفت و خنده‌اش را خشکاند. در کوتاه مدت می‌شود. می‌شود با حبس و حصر و باتوم نفس جماعتی را تنگ کرد... ممکن است بشود به مردمی القا کرد وطن مرده است، حس ناسیونالیستی پشیزی نمی‌ارزد، گور بابای هرچه بوی خاک و خاطره‌ی ملی، وقتی سهم ما از آن همه تنها رنج و اندوه است. اما زیاد نمی‌گذرد که مردم همدیگر را پیدا می‌کنند. حرف‌های مشترک شان را، غم‌های مشترک‌شان را و از همه مهم‌تر شادی مشترک‌شان را. 

حالا اصغر فرهادی گلدن گلوب را برده است. ایرانی‌های زیادی نیمه شب نشسته‌اند تا لحظه‌های نفس‌گیر بگذرند و نام او را بشنوند. در این دلمردگی‌، در این هجوم ترس از تحریم و جنگ، در اوج بدنامی دولت‌مردان در جهان، ایرانی‌های زیادی نشستند تا نام خودشان را از بلندگوهای مراسم بشنوند. نامی که فرهادی به زبان آورد. می‌دانست چشم‌های زیادی به او خیره‌اند، می‌دانست این مردم بی‌گناه‌اند، دل‌شان یک ذره شادی می‌‌خواهد، کمی افتخار، کمی غرور... دل‌شان تصویر واقعی خودشان را می‌خواهد، ملتی که تهدیدی برای دنیا نیست، شعار «انرژی هسته‌ای، حق مسلم ماست» نمی‌دهد؛ می‌دانست همه‌ی این‌ها ازشان دریغ شده؛ نام‌شان را آورد به بزرگی و احترام.

دل‌های زیادی در سراسر دنیا از این خبر لرزیده. اشک‌های زیادی چکیده... مردمی احساس کرده‌اند جزوی از جامعه ی جهانی اند، تصویری ازشان دیده شده، تصویری از سردرگمی‌ها، تناقض‌ها و حتا ضعف‌هایشان؛ اما این تصویر واقعی است. خودشان هستند در قاب تصویر که تابع همین شرایطی که در آن زندگی می‌کنند، دروغ می‌گویند. اما این تصویر فرق دارد با تصویری که تلویزیون کشورشان نشان می‌دهد. فرق دارد با امت همیشه در صحنه، ملت قهرمان. 

من هی یادم افتاد روزهای قبل از انتخابات را؛ ه باز مردم خودشان شده بودند؛ مهربان‌تر، شادتر، امیدوارتر. پنجره‌ی ماشین‌شان را باز می کردند، بوق می‌زدند، می‌خندیدند و آن تصویر ریاکار و دروغ‌گو را با شعار «دروغ ممنوع» کنار گذاشته بودند. بعدها، در تمام ماه‌های سرکوب، دیگر شادی عمیقی ندیدم. پنجره‌های ماشین‌ها بالا کشیده، سرها در گریبان، درست مثل زمستان اخوان.

ما، بخش زیادی از جامعه،(نمی‌گویم همه)، دیگر روی خوشی ندیدیم. هر روز خبرهای

تلخ خواندیم. هر روز با اضطراب در جمع‌های کوچک‌مان از هم پرسیدیم: «فردا چه می‌شود؟» ترور و اعدام و حکم و گرانی و ترس.

بعد از مدت‌ها، این تنها خبر خوبی بود که ما را به هم پیوند داد. که باعث شد لبخند بزنیم. که شادی‌مان را تقسیم کنیم. برای من حتا مفهوم وطن را یادآوری کرد؛ چیزی که مدت‌ها بود فکر می‌کردم در من مرده است.

ما ملت مظلوم، کمی اعتماد، کمی امید و مقداری شادی می خواهیم. ما ملت غمگینی هستیم و از فرهادی ممنونیم که چهره‌ی دروغ‌گو اما مظلوم‌مان را به دنیا نشان داد.

دوشنبه ٢٦ دی ۱۳٩٠ساعت ٩:٥۳ ‎ق.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
← صفحه بعد صفحه قبل →

دلم تنگ و فشرده است.

من هیچ‌وقت سهمی از آن‌ها نداشته‌ام. همیشه تنها بوده‌ام...بزرگ‌تر بوده‌ام. در سختی و تنهایی دم نزده‌ام.

دیگر برای گله کردن هم دستم به کسی نمی‌رسد.

وقتی بودم پنهان بود حال و روزم. حالا که نیستم هم پنهانم. 

من همیشه توهم داشتن آن‌ها را داشتم. خیال می‌کردم جزوی از آن‌ها هستم. اما همیشه ته صف خواسته‌ها، برنامه‌ها و اولویت‌هایشان بودم. من غایب جشن‌ها و مهمانی‌ها و برنامه‌هایشان، آن‌ها غایب از زندگی من.

کاش می‌شد دیگر همین گله را هم نداشته باشم. همان قدری بخواهم‌شان که مرا می‌خواهند. 

یکشنبه ٢٥ دی ۱۳٩٠ساعت ٢:٥٧ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: من
← صفحه بعد صفحه قبل →

دیشب با خودم فکر می‌کردم: ما به اندازه‌ی مفهوم آزادی از شادی محرومیم. حتا من هم که دور شده‌ام الان، غمگینم؛ به خاطر هم‌وطنانم، خانواده‌ام، دوستانم.

رضا می‌گفت چرا غمگینی؟ شاید غمگین نبودم. بهت‌زده بودم. به مردم نگاه می‌کردم. به چهره‌هایشان که می‌درخشید. به لبخندهایشان. به این‌که سر و دست و کمری تکان می‌دادند. به این‌که حجاب این و شلوارک آن یکی مانع شادی مشترک‌شان نبود. خلاف ما که همگی در لحظه‌ی تحویل سال اشک در چشم داریم، این‌ها لبخند می‌زدند. کسی این نو شدن را با ایدئولوژی‌اش متر نمی‌کرد و بحران اقتصادی جهان و فروپاشی جهان غرب را پس‌زمینه‌ی اخبار نکرده بود. 

نه... من در شادی آن مردم جایی نداشتم. سهمی نداشتم. چشمم دنبال آدم‌هایی بود که دوست‌شان دارم و از کوچک‌ترین چیزهایی که حق‌شان از زندگی است محروم‌اند. فکرم پیش آن یکی بود که کار ندارد، این یکی که پول ندارد، آنی که بابت اقلیت بودنش(اعتقادی، جنسیتی، مذهبی) در فشار است، در زندان است... آدم‌هایی از دور و بری های خودم؛ نه کسانی خیلی دور، خیلی ناآشنا... فامیل خودم، همسایه‌‌ی خودم، دوست خودم... تکه های تن خودم که محروم‌اند؛ که زندگی‌شان دارد فنا می‌شود. که بخشی شده‌اند از بازی مسخره‌ی بالا رفتن قیمت دلار، آمار بی‌کاری و طلاق و خیانت، افزایش اجاره‌ی مسکن، سانسور، قبض آب و برق و خبرهای هولناک روزمره.

من این جور آدمی هستم... نمی‌توانم  فکر کنم دورم و حالا همه چیز تمام شده. درست است که من هجرت کردم تا در ناامنی و ترس از حال و وحشت از آینده زندگی نکنم، تا احوال آینده‌ی من نگرانی پدرم نباشد و  دغدغه‌ی آینده‌ی هانا فشار هر لحظه‌ام، اما پیوندهایم با آن سرزمین، با مردمش، با رنج‌ها و دردهای انسانی قطع نشده و این است که در هر مقایسه‌ای، دنبال خوشی‌های گمشده‌ی آن‌ها می‌گردم... دیشب، بین هزاران چشمی که در کنار من به رقص نورها در آسمان چشم دوخته بودند و میان حنجره‌هایی که فریاد می‌کشیدند و صلح و آرامش را برای آینده‌ی خودشان و دنیا آرزو می‌کردند، من چشمم نم اشک زده بود و به مثال همه‌ی سال تحویل‌های زندگی‌ام، آرزو می‌کردم دنیا برای مردم من هم دنیای بهتری شود؛ که آن‌ها هم سهمی از نور و شادی و آزادی داشته باشند.

یکشنبه ۱۱ دی ۱۳٩٠ساعت ۱:٤٠ ‎ب.ظ توسط نعیمه دوستدار نظرات ()
تگ ها: من و مهاجرت و آزادی و 2012